credits original translation : eggchan@livejournal
credits pic : kikininisan in onlyjun@vox

ล่าสุดตอนที่ผมเดินตามถนน จะมีคนเข้ามาทักผมอย่างเช่นว่า "คุณใช่โอโนะ ซาโตชิหรือเปล่า?" หรือไม่ก็ "อ๊ะ นั่นลีดเดอร์นิ!" ผมก็จะตอบแบบธรรมดาไปว่า "อ๊ะ ใช่ครับ"
เรื่องนี้จะว่าไป การที่มีคนมากมายรู้จักอาราชิแบบนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์สำหรับผม พูดจริง ๆ ในชีวิตผม เหมือนมีภูเขาที่น่าอัศจรรย์ลึกลับอยู่ลูกหนึ่ง ส่วนตัวแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงรอบตัวผมเท่าไร แม้ว่าคนรอบตัวผมจะบอกผมว่า
"อาราชินี่สุดยอดไปเลยเนอะ!"  พวกเราก็ไม่ได้คิดว่าพวกเราสุดยอดอะไรแบบนั้น เป็นเรื่องแบบที่เกิดขึ้นสำหรับคนอื่น ๆ ล่ะนะ นี่แหล่ะเป็นความลึกลับล่ะ...หรือผมควรจะพูดว่าน่าพิศวงดีนะ! นี่ไม่ใช่เพราะทุกคนชอบที่อาราชิ "ธรรมดา" หรอกเหรอ? ส่วนตัว ผมไม่ได้รู้ว่าตัวเองเป็นคนดังอะไร พวกเราก็เป็นแบบนี้แหล่ะ ดังนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาก็เลยดูไม่เหมือนว่าพวกเราเปลี่ยนไป พวกเราไม่ได้รู้สึกทะนงตนจากสิ่ง
ที่ได้รับ แม้แต่ตอนที่เราได้เล่นคอนที่โคคุริทสึ ตอนที่เราคุยกันและมองอาราชิไม่ใช่มองแบบว่า "พวกเราสุดยอด" อะไรแบบนั้น แต่พวกเรากลับคิดว่า "มีคนเยอะแยะเลยมาอยู่ทีนี่..." หรือไม่ก็ "ทำไมถึงมีคนมามากขนาดนี้?" ไม่ใช่แค่ผมนะ แต่ผมรู้สึกว่าเมมเบอร์ทั้ง 4 คนก็รู้สึกเหมือนกัน มีคนมากมายคอยสนับสนุนเรา และตอนนี้ไม่มีความรู้สึกใดนอกจากความรู้สึกขอบคุณทุกคน!

6 ปีที่แล้ว มีช่วงหนึ่งตอนที่เราอยู่ด้วยกัน และคุยกัน ในตอนสุดท้าย ผมดีใจนะที่เราทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความมั่นใจไม่ใช่ทางลัดอะไรมาช่วย อาราชิล่าสุดก็....ปกติดี (หัวเราะ)
อยู่กันอย่างสันติ มันก็สันติแบบนี้เสมอแหล่ะ เป็นพื้นฐานไปแล้วล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น บรรยากาศเวลาที่พวกเรา 5 คนอยู่ด้วยกันก็เยี่ยมมาก ๆ เลย มันดีแบบนี้มาตั้งแต่เริ่มต้น แต่ผมรู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นถูกลอกออกอีก มันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนอีก อาราชิน่ะ สำหรับผมเป็นสิ่งพิเศษ พวกเขาไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่เพื่อน ไม่ไปเรียนโรงเรียนเดียวกับที่ผมเรียน อายุของพวกเราก็ไม่เท่ากัน และผมก็ไม่รู้จักพวกเขาตั้งแต่ตอนแรก แต่พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทของผม กลุ่มที่ไม่ได้มีลักษณะเฉพาะอะไร แต่เป็นการหลอมรวมของคน 5 คนที่อยู่ด้วยกันอย่างดี

สำหรับอนาคตของพวกเรา ผมไม่ได้คิดถึงมันจริง ๆ ช่วงที่เราเดบิวท์ตอนนั้น ผมไม่ได้จินตนาการว่าเราจะมีวันนี้ได้ เพราะงั้นผมก็จะไม่จินตนาการถึงอนาคตต่อไปล่ะนะ (หัวเราะ) แค่ผมหวังว่าเราจะสนุกกับสิ่งที่เราทำและรักกับทุกคนก็พอแล้ว

Talk : หายไปนานมากเลยคะ นานที่สุดเท่าที่เปิดเอ็กทีนมาเลยมั้ง มีเรื่องวุ่น ๆ ที่บ้านคะเป็นเรื่องที่ทำให้หนักใจมาก ๆ แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้น เลยมีเวลาที่จะกลับมา และกลับมาในวันฤกษ์ดี ^^ 26 พฤศจิกายน วันเกิดครบรอบ 29 ปีของลีดเดอร์ โอจัง ซามี่ ซาโตชิ
(หลายชื่อ) มาอวยพรก่อน ขอให้โอจังมีความสุขมาก ๆ นะจ๊ะ สุขภาพแข็งแรง อ่านบทสัมภาษณ์ตอนพูดถึงอาราชิซึ้งมากเลยคะ สมเป็นโอจัง น่ารักมาก ๆ

Happy Birthday โอจัง!! ^^v
 
 

Making of Pv My Girl

posted on 10 Nov 2009 12:48 by genkichan

credits original translation and screencaps :
mirei-22.livejournal.com

ออกมาแล้วเมกกิ้งน่ารักสุด ๆ ชอบหลายตอนมาก ๆ เลย
มากที่สุดคงเป็นตอนที่เล่นชิริโทริ กับตอนน้องจุนโทรศัพท์
ฮาจริง ๆ

มาดูตามภาพแคปกันคะ



เปิดมาเริ่มแรงน้องจุนเราก็แกล้งชาวบ้านไปทั่วเลยคะ เริ่มตั้งแต่บังไอบะจัง
แกล้งผลักโอจัง ฮาจริง ๆ

มาถึงห้องแต่งตัว เขาคุยกันคะ

 ไอบะจัง : มาอธิบายไอ้นี่กัน! *ชี้ไปที่ขวดน้ำที่มีขีด 1-5*
ของชั้นเบอร์ 3 ชั้นไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไม แต่รู้แต่ว่าของชั้นเบอร์ 3
โชจัง : ชั้นจะบอกให้นายรู้ดีไหมว่าของใครเป็นของใคร? ของชั้นได้ที่เบอร์ 2

นายคิดว่าไง?
ไอบะจัง : โอ๊ะ? โชจัง อยู่นี่
นิโนะ : ของชั้น เบอร์ 4
ไอบะจัง : นายเบอร์ 4
โชจัง : เพราะงั้นก็หมายความว่า...
จุน : แล้วก็ของชั้นเบอร์ 5 เพราะชั้นคือโกโร่*
((*ชื่อในพีวีของแต่ละคนมาจากนัมเบอร์คะ อย่างโกโร่ก็ห้าคะ))
ไอบะจัง : *ขำ* หมายความว่างั้นเอง...
นิโนะ : เอ๊ะ นายเพิ่งรู้เหรอเนี่ย?!
โชจัง : แล้วนายคิดว่าทำไมเขาคิดให้นายเป็นเบอร์ 3 ล่ะ?
ไอบะจัง : ชั้นไม่คิดว่าชั้นเกี่ยวอะไรกับมันนิ ผู้จัดการบอกชั้นแต่ว่า
ชั้นเป็นเบอร์ 3 แค่นั้น

แล้วไอบะจังพูดกับกล้องคะว่า
ไอบะจัง : เป็นขวดที่ความหมายลึกซึ้งจริง ๆ เลยนะ มีผมคนเดียวที่ไม่รู้
เจ็บปวดชะมัดเลย ผมเป็นอาราชิคนหนึ่งใช่ไหม? มีหลายอย่างที่ผมไม่รู้
นะเนี่ย
โอจัง : ไม่ต้องคิดมากหรอกไอบะจัง ชั้นก็ไม่ค่อยรู้อะไรเหมือนกัน
ไอบะจัง : ขอบคุณ! ทำไมนายไม่ช่วยชั้นก่อนหน้านี้ล่ะ?

แล้วเขาก็อัดคำพูดที่จะพูดกันคะ ตามสลิปค์แบบนี้คะ


โอจัง : พวกนายรีบทำเข้าสิ เราต้องทำให้เสร็จก่อนพ่อจะกลับมานะ
โชจัง : ก็เรากำลังทำอยู่ไง!
นิโนะ : ทำอยู่ พี่ชาย, ก็ทำด้วยสิ
โอจัง : อะไร? นายมีอะไรจะบ่นงั้นเหรอ?
จุน : ผมมี
โชจัง : ผมไม่มี แต่...
นิโนะ : งั้นก็มาทำความสะอาดกัน แทนที่จะคุยกันสิ
จุน : ได้ ได้ ชั้นจะทำ
โชจัง : เอาเลย ไป ไป

ที่เหลือ : หัวเราะ

โชจัง : เพราะงั้น โปรดไปดูกันเลยครับ My Girl
นิโนะ : เร็วไปแล้ว
((*ตรงนี้ถ้าได้ดูแล้ว จะเห็นว่าพอพูดบทเสร็จโชจัง แนะนำเข้าพีวีเลยคะ
ทั้งที่ถ่ายไปได้นิดเดียวเอง xD))

มาถึงช๊อตไอบะจังกับจุนคุยโทรศัพท์กัน ขำจริง ๆ แกอยู่ในห้องเดียวกัน แกยัง
โทร เป็นการฆ่าเวลาของจุนคะ จุนโทรหาไอบะจังคะ



ไอบะจัง : หวัดดี?
จุน : หวัดดี สักพักแล้วเนอะ
ไอบะจัง : สักพักแล้วล่ะ~
จุน : นายทำอะไรอยู่น่ะ?
ไอบะจัง : อะไรนะ?
จุน : นายน่ะกำลังทำอะไรอยู่?
ไอบะจัง : เรากำลังถ่ายทำกันอยู่
จุน : ถ่ายอะไร?
ไอบะจัง : พีวี
จุน : อ๊ะ งั้นเหรอ บังเอิญจัง วันนี้ชั้นก็มาถ่ายพีวีเหมือนกัน
ไอบะจัง : เอ๊ะ จริงเหรอ?
จุน : นายกำลังถ่ายอะไรน่ะ?
ไอบะจัง : อืม? วันนี้ชั้นอยู่กับเมมเบอร์อาราชิทุกคนน่ะ
จุน : โกหก ไม่มีทางล่ะ

จุน : แล้วตอนนี้เป็นไง? สบายดีหรือเปล่า?
ไอบะจัง : ชั้นสบายดี



และโอจังก็เข้ามาร่วมวงด้วย จุนแกล้งโทรแล้วก็ปิด พอโอจังโทรมา แกก็กด
สายทิ้ง แกล้งไปแกล้งมา ฮาสุด ๆ



โอจังมีเล่าเรื่องรูปด้วยคะ โอจังบอกว่า
โอจัง : ใบหน้าของแม่ ส่วนไหนที่คุณคิดว่าเป็นของผม? คิ้ว, ตา, จมูก, ปาก หรือ
โครงหน้า?

ผิด! คำตอบที่ถูกต้องคือ...คิ้ว ปากเป็นของนิโนะ จมูกของไอบะจัง ตาของโชจัง
โครงหน้าของมัตสึโมโต้ซัง

แล้วก็มีตอนที่เล่นชิริโทริกันด้วยคะ ฮามาก ๆ เพราะโชจังแกโดน นิโนะ โอจัง
กับน้องจุน ทิ้ง แกเล่นไปผ่าน ทุกคนเล่นทิ้งแก 555+



และภาพสุดท้าย เป็นภาพตอนที่น้องจุนพูดทิ้งท้าย แต่มีโอมิยะมาแจม น่ารัก
มาก ๆ

และสุดท้ายของสุดท้ายจริง ๆ Mirei ซังเขาจับภาพนี้มาให้คะ ภาพการต่อสู้การ
แย่งห้องใหญ่สุดของโชจังกับน้องจุน สุดท้ายโชจังได้ไปคะ มีเลขโรมันเขียนว่า
"2" ไว้ด้วยคะ แหมจะแย่งกันไปทำไม ก็อยู่มันห้องเดียวกันก็สิ้นเรื่อง  555

edit @ 10 Nov 2009 13:10:57 by genki

edit @ 10 Nov 2009 13:11:27 by genki