genkichan

credit original translation : kikininisan (Onlyjun@vox)
Link Page translated :
http://onlyjun.vox.com/library/post/nikkei-entertainment-052009.html

พลังของการจัดลำดับ

ปีนี้, อันดับของพวกคุณขึ้นมาที่ 19 จากปีที่แล้วที่อยู่ที่ 60
คุณมีความคิดเห็นและความรู้สึกอย่างไรถึงอันดับที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าสนใจจากปีที่แล้ว

โชจัง : คอนเสิรต์คือช่วงที่ผมคิดถึงมากที่สุด สำหรับคอนเป็นครั้งแรกที่ได้แสดงที่สนาม
กีฬาแห่งชาติตอนเดือนกันยายนที่ผ่านมา ในคอนนั้นมีอยู่ครอบครัวหนึ่งที่มาทั้งเด็ก
แม่ของเด็ก แล้วก็คุณยาย เป็น 3 รุ่นเลยที่มาดู มีที่เป็นคู่รักมาดูก็มี พอผมเห็นแบบนั้น
ผมก็คิดว่า "โอ๊ะ มีคนหลายแบบที่สนใจเรา"

ในปี 2008 รายการวาไรตี้รายการใหม่ของพวกคุณเริ่มออกอากาศ คุณคิดว่าสิ่งนั้นก็มี
ผล (สำหรับอันดับที่เพิ่มขึ้น) ใช่ไหม?

โชจัง : ผมก็คิดแบบนั้นนะ รวมถึงการปรากฏอย่างสม่ำเสมอของเมมเบอร์ด้วยทั้งใน
ละครแล้วก็หนัง อย่างมัตสึโมโต้ก็มี "Hanayori Dango Final" และ
"Kakushi Toride no San Akunin" โอโนะก็ "Maou" นิโนะมิยะก็ "Ryuusei
no Kizuna" แล้วโอโนะก็ได้เล่นละครต่ออีก "Uta no Oniisan" ไอบะจังกับ
รายการวาไรตี้ด้วย งานเดี่ยวของแต่ละคนน่ะให้ผลตอบรับกลับมายังอาราชิด้วย

นิโนะ : ชั้นน่ะถูกคุณลุงคนหนึ่งที่ชั้นไม่รู้จักเลี้ยงข้าวบ่อย ๆ เมื่อไรก็ตามที่ชั้นออกไปกิน
ข้างนอกด้วย (หัวเราะ) ตอนที่ได้แสดงหนังเรื่องนั้น (Iwojima kara no tegami)
เป็นช่วงที่สุดยอดที่สุดอ่ะนะ (หัวเราะ) คนยังพูดถึงมันอยู่แม้ว่าหนังเรื่องนั้นจะออก
ฉายไป 3 ปีแล้วก็เถอะ ล่าสุด, ชั้นเจอคนที่กำลังคุยเรื่องอาราชิอยู่ด้วยล่ะ

ไอบะจัง : อ้าว แล้วคนพวกนั้นไม่สังเกตเหรอว่านายอยู่ใกล้ ๆ น่ะ?

นิโนะ : ไม่นะ เขาคุยกันถึงการทำข่าวของโชจัง พูดถึงละครของลีดเดอร์ด้วยว่าดี
มีอยู่วัน ชั้นไปได้ยินคนที่อายุน้อยกว่าชั้นอีกนะ คงจะสัก 23 ได้มั้ง คุยเรื่องอาราชิด้วย

โชจัง : โอ๊ะ! น้องชายชั้นบอกว่า "Ryusei no Kizuna" น่ะเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงเลยนะ

นิโนะ : นี่ไม่ช้าไปหน่อยเหรอเนี่ย? (หัวเราะ) แล้วชั้นเคยไปเจอพนักงานเก็บเงินร้าน Ikenmen
คุยกันว่า "มัตสึจุนน่ะเท่ห์" Ikemen (พนักงานเก็บเงิน) คุยถึง Ikemen (หมายถึงจุนคุง) (หัวเราะ)
พวกคนที่อายุน้อยน่ะปกติแล้วจะเป็นแฟนของจุนคุงแล้วก็ไอบะคุง ของชั้นน่ะส่วนใหญ่เป็น
คนแก่
((*ตรง Ikemen ไม่แน่ใจว่านิโนะหมายถึงร้านชื่อนี้ หรือว่าหมายถึงพนักงานเก็บเงินที่หน้าตาดี
กันแน่ แต่โนะน้อยเล่นมุขประมาณว่า ikemen คุยกันเรื่อง ikemen อะไรทำนองนี้น่ะคะ ว่า
ประมาณคนหน้าตาดี เขาคนเรื่องคนหน้าตาดี อย่างจุนคุงกัน ไม่แน่ใจนะคะ))

ตอนที่คุณปรากฏตัวในละคร บรรยากาศรอบตัวคุณเปลี่ยนไปบ้างไหม? (หมายถึงคนรอบตัว)

นิโนะ : ครับ ต่างครับ ตอนที่ผมเล่นละครที่ Kagurazaka (เรื่อง Haikei)
ความดังของผมใน Kagurazaka น่ะสุดยอดเลยน๊า (หัวเราะ) แต่สำหรับ Ryusei no Kizuna
ไม่ใช่ละครแบบนั้น ดังนั้นผมก็เลยไม่ค่อยรู้สึกต่างอะไรเท่าไร

โชจัง : แต่น้องชั้นก็บอกอีกนะว่า เรื่องนั้นก็ชิ้นโบว์แดงเหมือนกัน (หัวเราะ) ((555 ขำน้องโชจัง))

นิโนะ : ชั้นบอกนายแล้วว่าช้าไปหน่อยแล้วไง? (หัวเราะ)
ลีดเดอร์น่ะก็แสดงละครนิ คิดยังไงล่ะ?

โอจัง : ชั้นคิดว่ามันคงเปลี่ยนล่ะมั้ง....แต่ชั้นไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกน่ะก็เลยไม่รู้

โอโนะซัง คุณน่ะดังในหมู่ผู้ชายนะโดยเฉพาะในวัยรุ่น และคนที่อยู่ในช่วงอายุ 60 น่ะสูงกว่า
กลุ่มอายุอื่นเลยล่ะ

โอจัง : วัยรุ่น และคนที่อยู่ช่วงอายุ 60 เหรอ?

นิโนะ : เฮ้ ช่องไหนน่ะที่ละครนายฉายอ่ะ? NHK เหรอ? (หัวเราะ)

โอจัง :

โชจัง : มีคนวัยคุณปู่หรือไม่ก็คุณย่าพูดถึงนายเหรอ?

โอจัง : แต่ชั้นคิดว่าพวกเขารู้จักชั้นดีนะ มีคุณปู่คุณย่าคู่หนึ่งเจอชั้นตอนถ่ายละครพูดว่า "นั่นลีดเดอร์นิ" ด้วย
ตอนที่เขาเดินผ่านชั้นอ่ะ

นิโนะ : นายไปออกรายการไหนโดยที่พวกเราไม่รู้หรือเปล่าเนี่ย??

โอจัง : ชั้นน่ะอ่านจดหมายจากแฟน ๆ บางฉบับ มีส่งมาจากเด็กผู้หญิงอายุ 15-16 ก็มีนะ แล้ว
ตอนที่ได้เล่นละครกับพวกเด็กน่ะ พวกเขาก็รู้จักอาราชิเป็นอย่างดีเลยล่ะ

โชจัง : โอโนะคุงจัดรายการวิทยุตอนเช้าด้วยใช่ไหมล่ะ ชั้นคิดว่านั่นก็มีส่วนนะไม่ใช่เหรอ?

โอจัง : จะว่าไป มีคนขับรถบรรทุกคนหนึ่งบอกชั้นว่า "ผมฟังทุกวันเลย" ด้วยล่ะ

นิโนะ : แล้วก็บางทีเพราะว่า นายน่ะมีงานอดิเรกอย่าง "ตกปลา" ใช่ไหมล่ะ?
นี่น่ะอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนวัย 60 สนใจมากกว่าที่นายคิดก็ได้นะ (หัวเราะ)

ซากุไรซังก็ดังมากในหมู่เด็กวัยรุ่นผู้ชายและผู้หญิงวัย 30 และ 60

โชจัง : เอ๊ะ, ชั้นแปลกใจนิดหน่อยนะเนี่ย วัยรุ่นผู้ชาย อาจจะเป็นพวกเด็กมัธยมล่ะมั้ง...

โอจัง : ก็เป็นนักข่าวแล้วก็จบจากเคโอคงเป็นความปรารถนาของผู้ชายล่ะมั้ง

โชจัง : อะไรนะ? อย่างนั้นเหรอ? (หัวเราะ)

นิโนะ : ชั้นชอบนะเวลาที่นายได้คุยกับคนที่อยู่ในรุ่นเดียวกัน อย่าง Maa kun, Dalbish แล้วก็
Kitajima การพบกับผู้คนใหม่ ๆ ต่างสายงาน  ซึ่งพวกเขาไม่ใช่ไอดอล แต่ชั้นคิดว่าการสัมภาษณ์
พวกเขาก็น่าสนใจด้วย มันให้ชั้นน่ะมีความสุขเวลาได้ยินว่าพวกเขาทำอะไรบ้าง

โชจัง : บางทีมันคงเป็นเพราะช่วงใหม่ของนิวส์ซีโร่ที่ชั้นรับผิดชอบ ซึ่งชั้นจะนำเสนอเกี่ยวกับ
เหตุการณ์ปัจจุบันทำให้มันเข้าใจง่ายยิ่งขึ้น ชั้นเลยได้รับจดหมายแล้วก็เมล์ที่เขียนมาบอกบ่อย ๆ
ว่า "นี่มันอยู่ในข้อสอบของผมด้วยล่ะ"

ส่วนนิโนะมิยะซัง คุณน่ะดังในหมู่คนวัย 50 และ 60 อย่างที่บอกไว้เลย

นิโนะ : ขอบคุณมากครับ (หัวเราะ)

โชจัง : พวกเขาเหมือนกับเทพคุ้มครองนายเลยเนอะ? (หัวเราะ)

นิโนะ : เหมือนมีเสน่ห์แบบลูกเป็ดขี้เหร่ เสน่ห์ของวัยหนุ่มอ่ะนะ

ความดังของนิโนะมิยะซังน่ะมีแนวโน้มสูงขึ้นในหมู่เด็กผู้ชายน่ะถ้าเทียบกับเมมเบอร์คนอื่น ๆ
นิโนะ : เพราะว่าผมเป็นประเภทตลก ๆ ผมก็เข้าใจอ่ะนะว่ามันคงไม่ดังในหมู่ผู้หญิงเท่าไร แม้แต่ใน
รายการวาไรตี้ พวกบ้า ๆ ยังดังกว่าซะอีก

ของไอบะซังน่ะเห็นได้ชัดว่าดังในหมู่หญิงสาวอายุ 20 และ 30 อะไรน่าจะเป็นสาเหตุที่เป็นแบบนั้น?

ไอบะจัง : ถ้าคุณบอกแบบนั้น ก็น่าจะเป็นเพราะ "Shimura Dobutsuen"
ช่วงปีนี้ ผมน่ะ ทำตัวเป็นธรรมชาติ มากขึ้น ผมน่ะพร้อมเสมอไม่ว่าเมื่อไรและที่ไหน
ผมน่ะถูกบอกจากนักแสดงร่วมบ่อย ๆ ว่าญาติของพวกเขาน่ะเป็นแฟนผมด้วย

จุน : ร้านซูชิของคนรู้จักที่ผมไปบ่อย ๆ ทำให้ผมได้คุยกับผู้คนที่หลากหลายในแต่ละวัน
และเนื่องด้วยเพราะมันเป็นร้านซูชิ ลูกค้าในร้านส่วนใหญ่เลยเป็นคนมีอายุ พวกเขามักจะพูดว่า
"ลูกสาวชั้นน่ะเป็นแฟนคุณด้วยนะ" "หลานชั้นน่ะ..." หรือไม่ก็ "หลานสาวชั้นน่ะ..." อะไร
แบบนี้เสมอ ผมคิดว่าคนอายุมากรู้จักเราเพราะแบบนั้นแหล่ะ ((คือรู้จักจากหลานหรือลูก))

ถึงแม้ว่ามัตสึโมโต้ซังจะดังในหมู่ผู้หญิงอย่างที่คาดไว้ แต่สำหรับผู้ชายวัย 20 และ 30
ก็ดังเหมือนกัน

จุน : เอ๊ะ ผมไม่ได้ทำอะไรที่น่าจะถูกชอบโดยแฟนผู้ชายเลยนะ แต่ถ้ามีอะไรที่ส่งผล
ให้คนเหล่านั้นชอบผม โดยที่ผมไม่สังเกตว่า (ตัวเองทำอะไร) ผมก็มีความสุขล่ะนะ

ยังไงก็ตาม สำหรับอันดับของอาราชิ ในหมู่ผู้หญิงทั้งวัยรุ่น วัย 30 และวัย 40 นับว่าเป็นที่ 1
ปีที่แล้ว ได้ที่ 2 โดยที่กลุ่มวัยรุ่น เป็นกลุ่มที่ชอบมากที่สุด มันเป็นการขยายกลุ่มฐานแฟนที่ยิ่ง
ใหญ่เลยนะ

จุน : สุดยอดเลยเนอะ! พอคุณบอกแบบนั้น ผมน่ะมีเรื่องแปลกใจนิดหน่อยที่ร้านซูชิที่ผม
เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้น่ะ มีลูกค้าคนหนึ่งบอกกับผมว่า "ช่วยแต่งงานกับลูกสาวผมหน่อยนะ" (หัวเราะ)
เขาเล่าว่าลูกสาวเขาอายุ 25 หรือ 26 นี่แหล่ะ แล้วก็ไปเรียนต่ออังกฤษ ตอนนี้กลับมา
ญี่ปุ่นแล้ว แต่ยังหาคู่แต่งงานไม่ได้ ก็เลยมาถามผม

สุดยอดเลย, แบบนี้พ่อแม่(ของฝั่งผู้หญิง) ก็รู้จักคุณอย่างเป็นทางการแล้วน่ะสิ (หัวเราะ)
บ่อยไหมที่พวกคุณต้องเจอกับเหตุการณ์หรือถูกขออะไรแบบนั้นน่ะ?

จุน : อืม...แม้ว่าจะทำงานแบบนี้นะ แต่ก็ไม่มีใครเคยบอกผมแบบกะทันหันว่า "คุณจะแต่งงานไหม"
หรอก (หัวเราะ)

แล้วคุณตอบไปว่าไงล่ะ?

จุน : ผมไม่ได้พูด "ตกลง" แต่ผมพูดว่า "ต้องเจอกันสักครั้งก่อน" (หัวเราะ)
แล้วก็บอกว่า "ถ้ามีเวลาว่างตรงกัน มาเจอกันหน่อยก็คงดี" เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นเรียน
วรรณคดีแล้วก็เรื่องของเชคสเปียร์ที่อังกฤษ ผมก็เลยคิดว่าเธอดูน่าสนใจอยู่เหมือนกัน
(หัวเราะ)

ไอบะจัง : ชั้นน่ะถูกทักที่ที่อาบน้ำสาธารณะอยู่บ่อย ๆ ล่ะ

จุน : เอ๊ะ นายไปอาบน้ำที่อาบน้ำสาธารณะเหรอ? ไปเมื่อไรล่ะ?

ไอบะจัง : ก็ไปตอนที่ชั้นอยากจะรู้สึกสดชื่นน่ะซิ

จุน : อ้าว ไม่ได้ไปตอนที่ห้องอาบน้ำที่บ้านเสียหรอกเหรอ?

ไอบะจัง : เปล่าหรอก ไปตอนที่ชั้นอยากรู้สึกอยากพักน่ะ ชั้นน่ะมักไปเจอพวกคุณลุง
แล้วพวกเขาก็จะพูดว่า "เอ๊ะ ชั้นเคยเธอมาก่อนนิ เธอไม่ใช่เหรอที่ทำอย่างนั้น หรือไม่ก็อย่างนั้นน่ะ?"
ชั้นก็เลยบอกว่า "ใช่แล้วครับ ผมเองแหล่ะ"

เนื่องด้วยเพราะอาชีพของพวกคุณ ที่ต้องถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนอยู่เสมอ คุณไม่คิดเหรอว่า
อยากจะอยู่คนเดียวบ้างในเวลาพักน่ะ?

ไอบะจัง : ปกติแล้ว ผมรักผู้คนนะ ผมคิดว่ามันสำคัญมากที่คิดอะไรด้วยตัวเอง
แต่ผมไม่ชอบที่จะต้องถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน ผมน่ะจะคิดอยู่เสมอว่า "อยู่อย่างมีความสุข"
ผมจะทำสิ่งนั้นและสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ผมเฝ้ามอง ผมน่ะมักจะชอบอยู่ในสถานการณ์ที่มีความ
สุขแบบเสียงดังหนวกหู

เข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าความดังของพวกคุณน่ะมากขึ้นได้อย่างไร
ถ้าความดังมีมากขึ้นแบบนี้ จะมีกลุ่มคนดูผู้ชายโหวตมากขึ้นใช่ไหม? ลีดเดอร์ล่ะ
คิดยังไง?

โอจัง : ผมน่ะไม่ได้คิดเรื่องแบบว่า "มาทำให้กลุ่มคนดูผู้ชายโหวตเรามากขึ้นเถอะ"
เพราะวิธีที่ทำอยู่ตามธรรมชาติเหมือนเดี๋ยวนี้ คือ "ลักษณะพิเศษของอาราชิ" ถ้า
สิ่งยังคงอยู่และได้รับการยอมรับ ก็คงจะดี

จุน : เกี่ยวกับเรื่องการโหวตโดยกลุ่มคนดูผู้ชาย ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำอะไรเลย
ถ้าจะให้เพศเดียวกันยอมรับ คุณก็ต้องทำงานของคุณให้ดี แล้วที่สำคัญก็ทำให้เห็นว่า
คุณปกติธรรมดา นั่นแหล่ะที่ผมคิดว่าเพศเดียวกันอยากเห็นแบบนั้น ดังนั้นการที่ทำอะไร
ให้มากเกินความจำเป็นน่ะไม่ดี ถ้าทัศนคติของพวกเราทำให้เขาเข้าใจได้ก็นับว่าเป็นผล
ที่ดีแล้ว ผมก็ดีใจ เพราะผมคิดว่าทางนั้นคือผมยืนอยู่ที่นี่ด้วยทัศนคติแบบนั้นก็จะสามารถ
พบกับผู้คนและงานที่ยอดเยี่ยมได้